دختر شعر

annatehrani — Fri, 23 May 2008 23:44:06 GMT

ختم تناقض

کهنگی پیوسته

در پاراگراف های انتهایی عمر

نوع روایت مدرن در روزهای نوجوانی تو

گم شد

نبود کلمات بيكرانه در اراده انسان

جای خالی پاهای شن بر ساحل است

دریامرغان سپید

به آواز میخوانند سعادت را در باد

ما در مادر گم شدیم

May 2008

وطن! درخت کهنسال بی اراده من!

annatehrani — Tue, 06 May 2008 09:49:20 GMT

وطن! درخت کهنسال بی اراده من!

تبر به جان تو افتاده در حریم سخن

کدام شاعر آزاده از تو خواهد خواند؟

کدام مرد بزرگ از تو دشمنان را راند؟

پرندگان که نشستند شاخه هایت را

و کودکان که شکستند شاخه هایت را

برای نام تو هرگز به پا نمیخیزند

طناب دار مرا دائما می آویزند

به شاخه های بلند و ضحیم بی حرکت

طناب دار من از تو و از خدا برکت

کدام سمت افق جای پای موعود است

تمام شهر پر از بغض و حسرت و دود است

annatehrani — Tue, 25 Mar 2008 08:19:06 GMT

سلام می خوام چند تا عکس براتون بذارم از اعتراض ایرانیان به فیلم سیصد در نیویورک و مراسم نوروز در آمریکا .

ازدر هم مي توانم بگذرم

annatehrani — Fri, 02 Nov 2007 22:00:45 GMT

ازدر هم مي توانم بگذرم

حكمتان را ميچرخانم...

ديوار كه جاي خود دارد

- ساكت شو وگرنه مديوم

در كلاف تمركزش گم ميچرخد

- ميزتان را ميچرخانم

اين جا جلسه احضار من است

بالاخانه سينماي كانورت

من را نميگنجاند در هماهمه مهجور مستي هاي زنده

«مست چشم هاش بودم مست ...»

لاس وگاس

منتظر نيوجرسي است

من آواره كتابخانه بابل

مشتاق صداي باز

مديوم

لارج

من اسمالم

اسمال گدا

اسمال طلا

annatehrani — Mon, 27 Aug 2007 21:16:36 GMT

روزهاي بد را لاك ميگيرم

كه غربت سايه اش سنگين است

از تو ميپرسم

كدام صفحه از دفترت

پرنده داشت

بي خط

روزهاي ايران را

مي بينم كه در پشت پرده هايي سنگيم

راه مي روند

غربت سايه اش سنگين است

شاهين سرسفيد اِمريكا

عقابهاي صبور پارس را

پارس مي كند اصلاح ژنتيك

ِمرسي از همه

مرسي

مرس ميزند تايتانيك

ديد ديد ديد

من دارم جسدم را به اب مي دهم

من جسدت را

من دسته گل به آب ميدهم

غربت سايه اش سنگين است

ُمرس بهتر

مي فهمد

اين جا را

annatehrani — Sat, 23 Jun 2007 10:15:06 GMT

بعد از مدتها بالاخره ویزای من هم آماده شد و توانستم به پیش پدر و مادرم بروم / محبوبان من که بدون آن ها زندگی برایم خیلی بد بود / جان برایتان بگوید که به کانزاس امدم در ایلات متحده و هم اکنون در شهر زیبای هاتچنسن

Hutchinson

هستم / کانزاس از ایلات تقریبا میانه امریکاست ./فارسی تایپ کردن هم حالا معضلی شده

برای این دوسه سالی که در کانادا بودم و دوری از عزیزان این شعر را نوشتم :

حالم از عق زده بيرون

مادرم مي خانواده ام مي كند

من پدر براي قبر پدر

پپسي مي فرستندم

و افسر گارد لبخندي كنار چشمم

چشمك مي / زنيم

حالم از عق زده بيرون هوا سرد است

گاوبازي در اسپانيا مرد من كمتر مي بينمش

من از دور

در سرما

شالي دور گردنم بيانداز

شالي به اندازه سرماي ديوارهاي چوبي

يخ بسته

annatehrani — Wed, 28 Mar 2007 11:18:48 GMT

در كاباره باز

نشسته ام

و مثل خر

به خرخره اي كه مي جوم فكر مي كنم

تو

زنده باش

تا من در خيال

روزي هزار بار را جويده باشم

و تف كرده

مثل مترويي كه آدم ها را

پسری مرا به رقص دعوت می خواهد

می چرخم

تا مادرم را

در قاب گردنبندم طواف کنم

annatehrani — Thu, 25 Jan 2007 17:53:06 GMT

خيلي بد بود ! خيلي خيلي بد بود ! خيلي خيلي خيلي بد بود .

نميدونم كدوم ديوونه از مرگ استاد رضوي خوشحال مي شه .

هركي بوده خيلي ديوونه بوده خيلي خيلي دیوونه بوده . ديوونه بوده ولي نه از اون ديوونه هاي مثل مجنون از اون ديوونه هاي مثل صدام .

آخه يكي نيست بگه آخه آدم عاقل ! اينم طرز شوخيه ! خبر پخش كني كه يه نفر مرده ؟

همه ناراحت شدن من هم بيشتر . آخه اين جا توي يه كشور غريب ، خوندن خبر يه دوست اونم كسي مثل محسن رضوي خيلي حس بديه !! روزم خراب شد !! خيلي تلاش كردم تا ببينم خبر چه قدر حقيقت داره ولي همه شواهد نشوني از درست بودن اون مي داد . وقتي آقاي رضوي به روز كرد انگار يه انرژي فراوون ريختن تو تنم دوباره كه شد اشك و زد بيرون !

داخل مطلب استاد يه لينك بود كه دوستي به نام امين متني در همين باره نوشته بود . اين متن رو از وبلاگ در هم پچيده بخونين .

و نقل است اندر وبلاگی از حرام زاده ای شیاد، که امیر محسن رضوی را دیدم به کران رودخانه ی خشک می رفت با بازان و یوزان و حشم و ندیمان و مطربان و خوردنی و شراب(یعنی همان رنوی زرد رنگ) و کسی را خبر نه.
همینطور میرفت که ناگاه رودخانه ی خشک قدرت نمود و رنوی ۵ را به دیوار بلوار کوفت که هیچش نماند جز یکی آچار چرخ!! امیر را ضربه به مغز خورده دیدم و سخت درد می کشید فی الفور آمبولانس را آگاه ساختم لیک نقصان کرد و نیامد تا نصف الساعت بعده. او را به رسولان سپردم، تا به تیمارگاه نمازی رسانیدند و امیر جان بداد...
بانگ هزاهز و غریو از خیل شاعران و کاتبان و دبیران و دیوانیان و اینترنت گران بر آمد چنانکه از ذوق هر کدام یک دوال پوست و گوشت بگسست و هیچ نمانده بود آمفاکتوست شوند!
هنر آن بود که خواجه خلیل شفیعی تلفنی ندیمان او را در گرفت!
امیر رضوی را یافت آنجا بر زبر نشسته، پیراهن توزی،محنقه در گردن و عقدی همه کافور و خواجه حسن شاهی -دبیر دیوان تولید صدای جمهوری اسلامی ایران مرکز فارس - آنجا نشسته و امیر شعر همی خواند خواجه گفت: «و ای نعیم لا یکدره الدهر» تو زنده ای؟ گفت مگر می باید نباشیم
خروش و دعا بود از لشکری و کشوری و چندان صدقه دادند که آن را شمار نبود

اما بشنوید از حال شاعران:
حکیم محمد حسین بهرامیان را رسول (همان موبایل) خبر آورد که در راه شیراز است تا امیر را به دست خویش در گور گمارد!
شیخ کوهمال جهرمی چنان غضب ناک می آمدی که نمانده بود متقاطع گردد!!؟
گویند خواجه فخرالدین زارعی نژاد به دروازه قرآن رسید که چون خبر سلامت یافت نماز شکر کرد!
خواجه حمید روزیطلب چون این بدید مرا خواند و کیسه ها داد و مرا گفت:«بستان در هر کیسه هزار مثقال زرپاره است و زرهاست که پدر ما رضی الله عنه در آمد تا در غزو قزوه و کافی در جشنواره ی شعر فجر ظفر حاصل شده و حق السکوت ستانده و بگداخته و پاره کردیم و سکه ها ساختیم و حلال ترین مال هاست و در هر کنگره ما را از این بیار تا اگر صلتی خواهیم کرد تکرار می شود اگر صلتی خواهیم کرد که حلال بی شبهت باشد، از این فرماییم، می شنویم قاضی خانواده، عبد الحمید رحمانیان سخت تنگدست است و از کسی چیزی نستاند و اندک مایه ضیعتی دارد در معالی آباد کوی پزشکان یک کیسه بدو باید داد تا خویشتن را ضیعتکی حلال خرد و فراخ تر بتواند زیست و ما حق این نعمت تندرستی که امیر باز یافت لختی گذارده(؟) باشیم»
کیسه ها بستدم و بنزدیک او رفتم گفت:«این صلت فخر است حاشا و کلا! نستانم مگر بانکی آن! که غیره ی آنرا کرمی نیست»گفتم:«سبحان الله زری که خواجه از قزوه ی کافی(؟) حق السکوت گرفته و به شمشیر لخت لخت ساخته و بانک، ستاندن آن حلال داند، خواجه نستاند؟ اگر نمی خواهی آنرا نزد خود نگاه دارم» گفت:«خوب،، بده»!!!!!!!!!!
و هاشم کرونی شاعری بود سخت جگر آور(؟) هنگام که اخبار مرگ امیر رضوی چونان نقل و نبات بر آنتن موبایل شاعران - کثر الله فی ید ما بقیه - رد و بدل می شد سکوت اختیار نمود! و چون خبر بشنید جزع نکرد چندان که شاعران ـ صلت نستانده ـ کنند بلکه بگریست به درد و همی گفت: «لله دره» "بزرگا مردا که محسن رضوی بود" نه از خبر مرگش چیزی عاید ما شد و نه از خبر زنده بودنش صلتی!!

annatehrani — Thu, 18 Jan 2007 05:35:06 GMT

پاتیناژ

ونكووِر

درب سرم را

از بالا باز مي شود

پارو پا رو يخ ميريزد

برف ميريز

ريزد

و سه صندلي شورولت

همنشين غربت اينجايي منند

برف روي شيشه ليز ميخورد

اتوموبيل

ادامه ي پاتيناژ مرا كامل مي كند

تنها دلسوز من

زيرسيگاري :

-Turn off your cigarette!

And the mouth of ashtray

was open

toward me ...

annatehrani — Thu, 28 Dec 2006 07:39:22 GMT

این هم دو شعر تازه از شاعران معصر جهان :

Charles Wright

It will not resemble the sea.
It will not have dirt on its thick hands
It will not be part of the weather.

It will not reveal its name.
It will not have dreams you can count on.
It will not be photogenic.

It will not attend our sorrow.
It will not console our children.
It will not be able to help us

Christian Theology

Electakyria

the garden fountains pour
living streams refreshed by shower
greening leaf and blooming flower
around the lily white

fresh and dewy-petalled light
surrrounds her, silver scented
where God on earth is tented
spreading grace and fire
calming wrath and fear

see her many-gifted hand
spreading graces dear
granting merci to her knights
vital sips of paradise
vivid dreams of sainted lands
beyond the ken of learning wise

see how beneath the maddened moon
in lights bewitching to a swoon
she walks on rain-wet paths
through shades of minds demented
boiling with an inner wrath
calming with her touch and song
the ache of heart that, maddened, longs
for better world and wonder

as the mover moves the stars
as cloud to earth calls in thunder
she calls, she moves, she draws
the knight to learn of loving awe
making every heart renewed
a fresher flower touched by dew

inspires she to seek the true
by gentle kiss of breath
a wind outracing wings of death
bringing hoping heart to light
speaking troth and giving life

ترجمه شعر به آن لطمه می زند برای شاعرانی نوشته ام که سوادشان منحصر به زبان مادری نیست که دانستن زبان مادری هنر نیست .